 De jaren '90 en de muziek
|
Een tijdje terug had ik het met iemand over de jaren '90. En dan vooral over de periode, zo ergens tussen 90 en 2000 ín. Vanaf 1993/1995 tot een aantal jaren daarna werd allerlei hele kenmerkende muziek uitgebracht...
HET VERVOLG...
DJ Bobo, Max, Ace of Base, Whigfield, Double Vision, Snap, DJ Paul Elstak, Dune, Talk of the town, Charly Lownoise & Mental Theo, Scooter, T.O.F, 2 Brothers on the 4th floor, Scatman John, Mark 'Oh, Tokyo Ghetto Pussy, Captain Hollywood Project....
Overal om me heen hoor ik mensen over de typische muziek van die periode. Blijkbaar is dat tijdperk, zo tussen 1993 en 1995, er bij iedereen met een ijzeren hamer ingeramd. Dat komt denk ik vooral door het feit dat, na een voorzichtige house-ontwikkeling, mensen de durf kregen om platen uit te brengen die op dat moment niet erg aansloten op de norm en de behoefte van de Top40. Ineens was daar 2 Unlimited met hun loveballad 'No Limits'. En ineens vlogen ons allerlei kopieën en andere bands van hetzelfde kaliber om ons hoofd. Het was geen probleem meer om een bassbeat op Play te drukken en die vervolgens tot minstens 4 minuten door te laten lopen, zonder enige afwisseling, en daar ook nog een beetje overheen te MC'en.
Binnen no-time ontstond een heel typisch cultuurtje van allerlei projectjes, vaak met maar één of twee succesjes, met vrolijke, soms wat agressieve, typische houseplaatjes. En van daaruit ging men nóg een stappie verder door ook de welbekende Happy Hardcore de markt op de schuiven. Iedereen vrat het. Maar weinig mensen leken nog een probleem te hebben met de muziek die voorheen vaak filosofisch werd omschreven als 'Stampherrie' of 'Pokkemuziek'.
Naast house en hardcore, werden ook heel veel ándere platen uitgebracht, waaronder ook hele toegankelijke, wat rustigere muziek. Zo kenden de 90'er jaren bijvoorbeeld The Connells met 74/75, The spin Doctors met Two Princes, Soul Asylum met Runaway Train en Therapy? met Diane. Ergens daarvóór was al even de reggae-plaat All that she wants van Ace of Base om de hoek komen kijken. Evenals de latere bijna-house plaat van Haddaway; What is Love?.
Ik kan niet goed omschrijven wat die tijd nou zou bijzonder maakt, maar iedereen heeft er wat mee. Zij het positief, zij het negatief. Blijkbaar heeft de plotselinge opkomst van de muziek destijds veel hoge ogen gegooid. Verzamel CD's als Now Dance en Yabba Dabba Dance (van bijv. Magnum of Dino) waren populairder dan ooit. Ze bevatten al díe muziek waar mensen warm van liepen. En omdat het voornamelijk ging om 'one-hit-wonders', voelde men niet de behoefte om complete albums van de artiest aan te schaffen. De artiest genereerde minder en kwam, na 1 rondje, niet meer fatsoenlijk aan de bak. Het was een circeltje. En het overkwam zovéél artiesten en bands, waardoor er veel beweging in zat, dus meer nieuwe muziek. Het maakte die periode afwisselend en er was altijd een keuze, ondanks dat men op den duur alleen nog maar die house zag. Irritaties doken op en rond 1996, 1997 was het vrijwel gedaan met de hype. Mensen waren uitgekauwd op de standaard en gingen luisteren naar andere muziek. Tóch had nog steeds iedereen die CD's in huis. Die CD's met het beste van 1993 of 1995. En nu nog steeds. Je kijkt, tijdens een opruimbui of vlaag van nieuwsgierigheid, je CD rek weer eens goed door en komt ze weer tegen... de hits uit de jaren '90!
Links:
Afbeeldingen Yabba Dabba Dance:
[1] [2] [3]
Afbeeldingen Now Dance:
[1] [2]
Afbeeldingen Mega Body Beats:
[1] [2]
Overige links:
Overzicht hits
Jaren '90 Startkabel
Cya!
